De Heer is de Levende in uw midden!

De Vlaamse en de Nederlandse Clarissenfederaties werken graag samen. Hier lees je iets over het ontstaan van de Vlaamse Clarissenfederatie en de ontmoetings- en vormingsactiviteiten.

De  negen clarissenkloosters in Vlaanderen vormen samen één federatie. Deze wordt bestuurd door een presidente. De huidige presidente is zuster Martine Van de Walle uit Oostende. Neem je graag contact met haar op, dan kan dat via dit adres. De contactgegevens van alle kloosters vind je hier. En hier kan je de webpagina's van de kloosters raadplegen en kennis nemen van enkele activiteiten:

 

 

 

 



zr. Martine tijdens haar eerste toespraak voor de zusters





 

Brief van zr. Martine ter gelegenheid van het feest van de H. Franciscus 2016:

 Oostende, 28 september 2016


 

 

 

 

“Waar barmhartigheid is en onderscheiding,

daar is geen veeleisendheid en geen verharding”

(Wijsheidsspreuk 27,6)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Goede Moeder Abdis en beste zusters,

 

 

De overbekende wijsheidsspreuk 27 is prachtig van inhoud. In dit Jaar van de Barmhartigheid staan we even stil bij het laatste vers, nl.:

 

“Waar barmhartigheid is en onderscheiding,

daar is geen veeleisendheid en geen verharding.”

 

Barmhartigheid en onderscheiding plaatst Franciscus tegenover veeleisendheid en verharding. Barmhartigheid is de moederlijke verhouding tot de medemens. Deze moederlijke beeld-spraak is heel sterk aanwezig in de geschriften van Franciscus.

In de ogen van een moeder mag men zijn wie men is: kwetsbaar en onaf, groeiend. Een moeder kan ruimte laten aan het onaf zijn van haar kind. Dit veronderstelt ook ruimte voor misgroeien en mislukken. Oordelen, eisen en hardheid kunnen hier dodend zijn. Een moeder draagt haar kind door het bittere heen. Moederlijke liefde is als een aanwezigheid die stimuleert, leven geeft en draagt.

 

Zo is het ook met barmhartigheid. Om in die houding te groeien is onderscheiding nodig. Onderscheiding groeit in het hart van een innerlijk vrije mens. Onderscheiding gebeurt bij een mens die zoekt naar het wezenlijke, die wegkijkt van zichzelf en die oog heeft voor het welzijn van de naaste. Onderscheiding maakt een mens vrij van toorn, opwinding, eigen-belang, verbeteringswoede. Pas als men echt kan onderscheiden wat wezenlijk is voor de andere, zal men ook groeien in barmhartigheid.

 

Tegenover de houding van barmhartigheid en onderscheiding plaatst Franciscus veeleisend-heid en verharding.

Veeleisendheid ontstaat wanneer men de andere geen ruimte geeft, wanneer men geen oog heeft voor de kwetsbaarheid van de naaste. Dan gaan we oordelen, eisen en verharden. De verharding werpt ons terug op onszelf en maakt ons leven bitter. De onderscheiding daarentegen maakt ons leven zoet. Zo heeft Franciscus het ervaren in zijn ontmoeting met de melaatse. Door deze ontmoeting werd bitterheid omgevormd in zoetheid.

 

Wie durft de sprong te maken in het bittere ondergaat een omvormingsproces.Voor Franciscus was deze sprong het begin van zijn roeping. Hij durfde de stap te zetten in het bittere en ontving het zoete in veelvoud terug. Door zichzelf te verliezen ontdekt hij het echte leven, is hij ontvankelijk voor de naaste op zijn weg, kan hij onderscheiden en wordt hij barmhartig.

Toevallige confrontaties met onze naaste zullen ons altijd voor een keuze stellen: de keuze voor zoetheid of voor bitterheid, de keuze voor barmhartigheid of voor verharding, de keuze voor leven of voor dood.

 

Barmhartigheid, moederlijke liefde, vindt haar kracht in een houding van geduld. Geduld laat een groeiproces toe bij mezelf en bij de ander. Ongeduld of verharding daarentegen wil alles onmiddellijk perfect.

 

Moge dit Jaar van Barmhartigheid voor ons allen een uitnodiging zijn om in de ruimte van Gods barmhartigheid te leven en om vanuit die moederlijke ruimte onze medemensen tegemoet te gaan.

 

Van ganser harte wens ik u allen een gezegend Franciscusfeest!

 

Vrede en alle goeds,

 

Zuster Martine

 



 


 


 

 

 

 

 

 

 

Hier vind je alvast de adressen van de huidige kloosters. Er is in Vlaanderen een Clarissenklooster in: Boom, Genk, Gent, Kessel-Lo, Lokeren, Oostende, Stabroek, Sint-Truiden en in Turnhout. Er zijn ook vijf zusters van het voormalige Clarissenklooster te Sint-Niklaas. Zij wonen momenteel in het rusthuis Sint-Jozef in Sint-Pauwels.  

De presidente is één van de zusters die voor een periode van zes jaar gekozen wordt. Ook worden er enkele zusters van verschillende kloosters gekozen als afgevaardigde raadsleden en een minderbroeder die geestelijk assistent is, advies geeft en de presidente met haar raad, maar ook de andere zusters die het verlangen helpt en leiding geeft. Samen  besturen zij onze federatie. Onze raadsleden:

 

 

 

zr. Annie, zr. Martine (presidente), zr. Karien,
zr. Sabine (secretaris), zr. Greet,
zr. Karien,
br. Walter ofm (geestelijk assistent)
en zr. Marie-Benedicte

 

 



Hier kan je de geïmproviseerde toespraak van de paus beluisteren en lezen voor de zusters clarissen van Assisi. Geen ingewikkeld theologisch tractaat maar rechtstreeksnaar de kern. 

 

 


De kerk verwacht van u een heilig moederschap

De toespraak ging door in de kapel waar zich het kruis van San Damiano bevindt. Er waren ook een aantal kardinalen aanwezig.


Ik had gedacht dat deze samenkomst zou verlopen zoals het al tweemaal gebeurde in Castel Gandolfo, in de kapittelzaal, alleen met de zusters, maar, ik geef het toe, ik heb niet de moed gehad om de kardinalen weg te sturen. Laat het ons dus maar zo doen. Van harte dank voor uw onthaal en voor uw gebed voor de Kerk.

Als een slotzuster gans haar leven toewijdt aan de Heer, gebeurt er een omvorming die men nooit tenvolle kan begrijpen. In onze gedachtengang menen wij dat een slotzuster zich afzondert, alleen met de Absolute, alleen met God, en dat ze een ascetisch en boetvaardig leven leidt. Dit is echter  niet de weg van een katholieke slotzuster of christen. De weg gaat altijd via Jezus Christus!

Jezus Christus is het centrum van uw leven, van uw boetvaardigheid, van uw gemeenschapsleven, van uw universeel gebed. En op die weg gebeurt het tegengestelde van wat men zich voorstelt over een ascetische slotzuster. Als zij zich begeeft op de weg van de contemplatie, van het gebed en van de boetvaardigheid, in verbondenheid met Jezus Christus, wordt zij diep menselijk. Slotzusters zijn geroepen tot een grote menslievendheid, een menslievendheid die lijkt op deze van de Kerk: alle dingen van het leven begrijpen, problemen van de mensheid begrijpen, kunnen vergeven, mensen bij de Heer brengen. Dat is uw menslievendheid. En uw menslievendheid gaat langs deze weg: de menswording van het Woord, de weg van Jezus Christus.

En wat is het teken van een menslievende zuster?  De vreugde, de vreugde… als er vreugde is! Ik word triestig als ik zusters ontmoet die niet vreugdevol zijn. Misschien lachen ze wel, maar dan met de glimlach van een stewardess, niet met een vreugdevolle glimlach die van binnenuit komt, vanuit de verbondenheid met Jezus Christus.

Vandaag sprak ik in de Eucharistie over het kruis. Franciscus heeft het kruis van San Damiano bemediteerd: hij zag de open ogen, de open wonden, het vloeiend bloed. Zo zou ook uw meditatie moeten zijn: geworteld in de realiteit van het leven van Jezus Christus. Geen abstracte ideeën, want deze maken een mens ongevoelig. Geen abstracte ideeën, maar de beschouwing van de wonden van Jezus Christus. Hij heeft de wonden meegedragen naar de hemel. Wij moeten de weg gaan van de menslievendheid van Jezus Christus, de Godmens.

Daarom is het zo mooi wanneer mensen naar de spreekkamer gaan in kloosters om gebed te vragen en om over hun problemen te spreken. Misschien zal de zuster niets buitengewoons zeggen, maar wellicht kan in haar een helend woord boven komen vanuit haar verbondenheid met Jezus Christus, omdat de zuster, net zoals de Kerk, op weg is een expert in menselijkheid te worden. Uw weg moet dus niet té geestelijk zijn.

Als de weg die begaan wordt veel te geestelijk is, denk ik aan de heilige Teresia, de stichters van monasteria van uw concurrentie. Wanneer een zuster bij haar kwam met zo’n abstracte, geestelijke ideeën, zei ze aan de kokkin: “Geef ze een biefstuk”!

Beleef uw leven dus altijd vanuit een verbondenheid met Jezus Christus! Altijd!

De menslievendheid van Jezus Christus… het Woord is vlees geworden. God is mens geworden omwille van ons. Daardoor zal u groeien in heilige menslievendheid. Dat is het wat u groot, mooi en rijp zal maken, Dat is het wat u zal vormen tot een heilig moederschap.

Als u bijvoorbeeld bidt voor de priesters en seminaristen, helpt u hen om goede herders van het Godsvolk te worden. Herinner u het biefstuk van de heilige Teresia! Dat is belangrijk.

Tot hier mijn eerste punt: altijd verbonden leven met Jezus Christus, de wonden van de Heer voor ogen houden. Dit is de realiteit na de verrijzenis: een gewonde Christus. Het tweede punt waarover ik kort iets wil zeggen is het gemeenschapsleven. Vergeef en verdraag elkaar. Het gemeenschapsleven is niet gemakkelijk. De duivel profiteert van alles om te verdelen. “Ik wil geen kwaad spreken, maar…”. En de verdeling begint.

Draag zorg voor genegenheid, een familiale geest en wederzijdse liefde. De gemeenschap mag geen vagevuur zijn, maar moet een familie zijn. Problemen zullen er altijd zijn, los ze dan op zoals in een familie: met liefde. Wedijver niet met elkaar. Verzorg het gemeenschapsleven, dan zal de heilige Geest in uw midden zijn.

Ik wou u dus twee dingen zeggen: leef altijd verbonden met Jezus Christus. Contempleer de Godmens. Beleef het gemeenschapsleven met een ruim hart: geen wraak maar verdraagzaamheid. Glimlach van binnenuit. Het teken van dit alles is de vreugde. Ik zal deze vreugde voor u afsmeken, een vreugde die juist geboren wordt vanuit de contemplatie en vanuit een mooi gemeenschapsleven.

Van harte dank voor uw gastvrijheid! Wil bidden voor mij a.u.b., vergeet het niet! Laten we nu nog samen bidden tot Maria vooraleer ik u de zegen geef. Ave Maria…

Na de toespraak mocht elke zuster persoonlijk de paus begroeten en hem eventueel iets toevertrouwen. Voor de toespraak bezocht de paus de crypte, waar de beenderen van de heilige Clara bewaard worden. Daar heeft hij een tijd in stilte gebeden..

 

(vertaling: zr. Martine, Presidente osc)